قبله ی سبز آرزوهایم!

نه مگر وقت رفتنت گفتی:

می روم با غروب می آیم؟

بعد تو هر پسین دلتنگی

پنجره پنجره نگاه شدم

شب که شد اشکها مرا بردند

رفتم و همنشین «آه» شدم

بی تو ای مهربانتر از خورشید

فصلهایم همه زمستانیست

بی تو اینجا بهار هم حتّی

چشمهایم همیشه بارانیست...